ÇOK İSTEMİŞTİM...

        Bir gün annem ve babamla birlikte alışveriş için dışarı çıkmıştık. Ben beğendiğim bir şey olduğunda onu hemen almak isteyen bir çocuktum fakat istediğim şeyler her zaman küçük şeyler olurdu... Yürürken bir vitrine gözüm takılmıştı çok güzel küçük çocuklar için düşünülmüş bir koltuk görmüştüm. Beğendiğim bu koltuğu o anda almak istedim ve söyledim anneme ve babama her istediğimi yapmamak için almak istemediler bende onlar almadıkça ağladım, bağırdım vitrinin önünde. Daha sonraki zamanlarda da her geçişimde ağlar almaları için bağırarak dediğimi yaptırmak isterdim. Ve annemler ile o koltuk için aramda geçen bu inatlaşma bitmedi. Ben de o koltuğa hiç sahip olamamıştım...
         Şimdilerde bakıyorum da çocukların her istedikleri oluyor günümüzde. Aileler çocuklarının isteklerini o kadar kolay bir şekilde kabul ediyorlar ki... Aslında bu durum çocuklar açısından çok güzel görünse de onlara yapılmış bir iyilik değildir. Böylelikle çocuklarımızı doyumsuzluğa hiç bitmeyen arzu ve isteğe itiyoruz onları ileride onlar için bu durum bir dezavantaj olabilir. Aileler bu konuda umarım daha dikkatli olurlar ve çocukları için en doğru şekilde hareket etmeye çalışırlar umarım...
         Unutmayalım çocuğumuzun her istediğini yapmak onu mutlu etmek değil, onu sonu gelmeyecek doyumsuzluğa itmektir...