Yıl 1996.. 4 yaşındaymışım yani ben tabi küçük olduğum için tam olarak hatırlamıyorum annem anlatmıştı... Bir gün annem ben ve yengem (dayımın eşi) ananemin ilaçları için dışarı çıkmışız. O zamanlar ilaçları genel bir yerden yazdırmak gerekiyormuş bizde oraya gitmişiz. Gittiğimiz binayı ben çok iyi biliyorum büyüdüğüm zamanda çok gitmiştim. Annem sırada beklerken ilaçlar için bende oralarda geziniyormuşum yengemde peşimde bana göz kulak oluyormuş.Ben kalabalığın arasına girmişim birden araya bir sürü insan girince aniden yengem gözünden kaçırmış beni... Beni kaybetmenin telaşı ile bir yukarı bir aşağı çıkıp inmiş yengem ve ben yokum. Hemen annemin yanına gitmiş ve benim olmadığımı söylemiş annem hemen koşturmuş beni aramak için binada her yere bakmışlar ve dışarı çıkmış annem bir kaç saat önce fotokopi çektirdiğimiz dükkana girip belki beni hatırlarlar diye telaşla sormuş oradan geçip geçmediğimi... Adam demesin mi abla yarın saat oluyor o çocuk buradan geçeli diye o an annemin başına yıkılmış dünya... Hemen adamın söylediği yöne doğru gitmiş annem ana caddenin diğer tarafına bir bakmış ki ben öylece duruyormuşum kaldırımda. Annem yanıma koşmuş hemen ve beni bulduğu için çok mutlu olmuş.
Bu zamanda çocuklarımıza çok dikkat etmek zorundayız. Çünkü günümüzde kaybolan çocuklarımızı bulmak o zaman olduğu kadar kolay olmuyor maalesef... Şimdilerde bu şekilde kayıplarda bir çocuğun hemde yalnız bir çocuğun tek başına durup da başına kötü bir şey gelmeme olasılığı maalesef yok. Lütfen dikkatli ve duyarlı olalım. Benim anımda sadece küçük bir dikkat sorunu var. Fakat günümüzdeki anılarda genellikle ihmaller çok fazla.
Hiç yorum yok:
Yorum Gönder